نا رفیق

از دوست داشتن.......................

رفیق نیمه راه من !

سفر خوش ، خیر، همراهت

تو قدر من ندانستی

درون آب ، ماهی ،قدر دریا را

کجا داند؟

شکسته استخوان داند

بهای

مومیایی را...

عاشق شده بود افتاد شکست .زیر باران بوسید ادم که

نکشته بود عاشق شده بود اگر قدر ثانیه های بدون

بازگشت را میدانستند و از لحظه های با شکوه موفقیت

چیزی شنیده بودند "هیچگاه...برای در چاله مانده چاه را

توصیف نمی کردند....

مرا به یاد خواهی آورد...

آنچنان که باران غبار را از سنگ

 قبر کهنه ای می شوید ...

تا نام فراموش گشته ای

بدرخشد...

از پس سالها :

                   مرا به یاد

خواهی آورد...

آنم که چون ویران شوم آباد بمانم

در بال و پر خود زدم آتش که بسوزم

ز آن پیش که در پنجه ی صیاد بمانم

من نام خود را از دفتر ایام زدودم

چون نیستم آن قصه که در یاد بمانم

نا شادی ما گر سبب شادی غیرست

شادم که بمانم من و نا شاد بمانم

جز بر کرم دوست نیازی به کسم نیست

اینگونه شدم بنده که ازاد بمانم...

من تو را دوست دارم

تو دیگری را ...

دیگری مرا ...

و همه ما تنهاییم....